امّا عبد الرحمن در حديث او ( متعه ) است و نگفته ( متعه حج ) و امّا ابن جعفر پس گفت : شعبه گويد : مسلم ( يعنى القرى ) گويد نميدانم منظورش متعه حج بود يا متعه زنان . و متعه اگر چه اطلاق شده در لفظ عبد الرحمن و نميداند مسلم كدام يك از دو متعه است آن امّا ابو داود طيالسى نقل كرده در مسندش ص 227 ، از مسلم القرى كه گفت : ما وارد شديم بر اسماء دختر ابى بكر پس از او پرسيديم از متعه و صيغه كردن زنها ، پس گفت اين كار را ما در زمان رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله كرديم . بلى در آنچه كه احمد در مسندش ج 6 ص 348 نقل كرده ( متعه حج ) است ، روايت كرده آن را از طريق شعبه و شنيده بوده حكايت آن را از مسلم مردّد بودن او را و شايد بعد از اين آن را مقيّد كرده به ( نميدانم كه صيغه مقصودش بوده يا متعه حج ) براى حفظ كردن بزرگوارى پسر زبير و مخفى ماندن بر خواننده كه آن ( مدّعى خلافت ) فرزند صيغه بوده است . م - 16 - ابن كلبى نقل كرده كه سلمة بن امية بن خلف جمى كامياب شد از سلمى كنيز حكيم بن اميه بن اوقص اسلمى ( يعنى او را صيغه كرد ) پس براى او فرزندى زائيد پس سلمه او را انكار كرد پس به گوش عمر رسيد . پس متعه و صيغه را نهى كرد ، و نيز روايت شده كه سلمه استمتاع كرد كامجوئى كرد بزنى ( به صيغه كردن او ) پس اين خبر بعمر رسيد پس او را تهديد كرد . ( اصابه ج 2 ص 63 ›